Voorbije zaterdag stond het team van De Maalders, proudly sponsored by WIZZ, aan de start van de legendarische cyclo “Les 3 Ballons”…
De Maalders aan de start van cyclo "Les 3 Ballons"
Zaterdag 11/06/11 was het zover, het moment waar heel de wielerwereld zat op te wachten: les 3 Ballons, enkele uurtjes fietsen in de Vogezen, een ritje over 205km over 6 cols (Ballon Servance, Col D’Oderen, Grand Ballon, Col Hunsdruck, Ballon d’Alsace en dan nog het beest la Planche des belles filles) met 4300 hoogtemeters (of voor diegenen die geen epo willen, mogen of durven nemen een rit van 109km over 3 cols met 2300 hoogtemeters).
De avond voor de étappe zaten de renners reeds in een trance, ze legden de focus op slechts 1 zaak: de rit van morgen. Niki nam (voor 1 keer) de kop en voor 21u lag hij reeds in zijn bedje te pitten. De anderen (de knechten) mochten van de ploegleider (ons Bie) nog een 1,5 uurtje opblijven en kregen briefing van wegkapitein Latti. Elkeen beleefde deze laatste nacht voor D-day op haar/zijn manier: sommigen droomden zachtjes van een gouden brevet, anderen namen nog wat wielerlectuur door, er was er ééntje die buiten bomen doorzaagde, een zonderling blies (letterlijk) hoog van den toren, ééntje werd gek toen het begon te regenen (“oei, de verkeerde bandenkeuze genomen”),…
Na een stevig ontbijt waren de HCT-Maalders-renners er helemaal klaar voor, tot het plotseling opnieuw stevig begon te regenen: kw’tjes werden uit de valies gehaald en het angstzweet brak bij menig renner uit! Tot overmaat van ramp stond de achterband van de kopman (Niki de adelaar van Morkhoven) plat (defecte binnenband), paniek brak uit en samen met meesterknecht Gilbertimo werd ook dit euvel opgelost.
Daarna daalden de 6 onze Stockeu af en reden per fiets richting start (15km tot Champagney). Daar aangekomen hield het op met regenen, maar dienden de heren zich door de massa (duizenden) te begeven naar hun startvak.
Klokslag 7.15u werd de koers op gang geschoten en zette Niki onmiddellijk een démarage in, Latti counterde, à la Van Petegem in zijn beste jaren, gevat (dit alles tegen 35km/u op vals plat, met koude spieren), Jiri wist niet wat hem overkwam en kwam net niet ten val toen hij op zijn weg een gevallen renner tegenkwam, Manu en Gilbertimo hielden de benen stil (zij wisten wel beter, ervaren renners moet je immers de knepen van het vak niet meer aanleren, het was nog veel te vroeg in de wedstrijd, cfr. der Fabian in de Ronde…)
M.a.w. volgende situatie na 15km (vals plat) aan de voet van de 1ste col: Niki en Latti zij aan zij, Jiri daar al met een behoorlijke achterstand en het duo Manu-Gilbertimo verzeild geraakt in de massa.
Op de col zelf kwam Niki als 1ste aan, Jiri (met de elegante stijl van een Contador) volgde er op respectabele afstand en er had zich daarachter een trio gevormd (Latti, Manu, Gilbertimo). Wat met Ief zal u zich afvragen? Nu, die was op dat moment zijn kw’tje aan het verstoppen in het bos van de Servance (want de hemel klaarde helemaal open en het beloofde halsoverkop een zonnige wielerdag te worden)…
Aan de voet van de volgende col vond Gilbertimo zijn moment gekomen en reed hij weg van zijn metgezellen (Manu en Latti), om op de volgende col hetzelfde te doen met Jiri. Situatie in de wedstrijd (op de top van de 3de col- le Grand Ballon met schitterende uitzichten) was als volgt:
1. Niki
2. Gilbertimo
3. Jiri
4. Manu
5. Latti
De heren zouden elkaar niet meer tegenkomen, de kaarten leken geschud (of toch niet?), …
De Col Hunsdruck werd door allen aan een leuk tempo genomen, maar de voorlaatste col (Col d’Alsace) werd voor menig renner een ware marteling: tempo maken lukte ineens niet meer, een enkeling (Gilbertimo) kreeg krampen in het dijbeen en dacht op dat moment aan een opgave (alhoewel dit voor hem geen optie was, hoe moest hij dit immers aan zijn werkgever uitleggen, KBC had hem dit jaar alle wielerkansen geschonken), er werd op de kleine molen gereden, …
In het venijnige tussenstuk tot de slotklim (met stevige RVV-hellingen) vonden de renners opnieuw hun goede benen en ploegleider Bie kon aan de voet van de Planche volgende situatie optekenen:
1) Niki
2) Gilbertimo
3) Jiri
4) Manu
5) Latti
Maar wat zij aldaar zag, had ze in haar lange carrière nog nooit mogen meemaken: terwijl der Jens (Manu) rustig nog wat eten en drinken tot zich nam, kwam de Latti daar voorbij geraasd en was der Jens opeens op achtervolgen aangewezen (en dit op een beestige slotklim, slechts 5,5 km lang, maar continu stijgingspercentages boven 10%, met uitschieters tot 22%).
De situatie van de top 3 wijzigde niet meer (Niki werd 407de in 8u 02 min, Gilbertimo 521ste in 8u 17 min, Jiri 677ste in 8u 35 min), maar Latti zag der Jens naderen tot op 10 meter, tot opeens het licht bij hem uitging (en het was deze keer niet van de Rochefort 10)… Latti haalde als 743ste (8u 43min) de eindmeet en Manu als 772ste (8u 46 min). Allen onder de 9u 20 min en alzo behaalde het team van Bie 5 gouden plakken, van een succes gesproken !!!
En wat met Ief zal u zich afvragen? Hij was na de rit 2 kg bijgekomen (want de Fransen hebben de gewoonte om bij een cyclo de bevoorrading van stokbrood met brie en salami te voorzien, evenals cola te schenken), haalde de finish als 582ste (in 6u 24 min) in zijn categorie (109km) en had de eer en het genoegen om de kleppers Snel en Bury tegen te komen op de slotklim waar zij vochten om de 1ste plaats in de wedstrijd van 205 km. Ief behaalde hiermee de bronzen plak.
MVG,
Tim Smeets
